به گزارش اقتصادنیوز، روزنامه اطلاعات در یادداشتی نوشت؛
در شرایطی که کشور هنوز در وضعیت تهدید قرار دارد و آثار جنگ، فشار خارجی و چانهزنیهای سنگین دیپلماتیک بر فضای سیاسی ایران سایه انداخته است، فعال شدن شکافهای داخلی میتواند به یک مسئله امنیت ملی تبدیل شود.
مسئله فقط این نیست که اختلافات داخلی فضای کشور را ملتهب میکند؛ مسئله مهمتر آن است که این التهاب، مستقیماً بر میز مذاکره اثر میگذارد. طرف مقابل، در هر توافقی، پیش از امضای متن، اراده سیاسی و ثبات تصمیمگیری طرف روبهرو را میسنجد. اگر تصویر ایران در بیرون، کشوری گرفتار نزاع داخلی، شکاف درون حاکمیت و بیثباتی خیابانی باشد، طبیعی است که طرف مقابل در دادن امتیاز عملی تردید کند. در واقع، تشدید اختلافات داخلی میتواند مذاکره را پیش از آن که در متن شکست بخورد، در ذهن طرف مقابل به بنبست بکشاند.
از این منظر، باید با صراحت گفت که یکی از معدود راههایی که نتانیاهو میتواند روند امتیازدهی آمریکا به ایران را متوقف کند، نه در میدان نظامی، بلکه در فعالسازی بحران داخلی در ایران است. اگر بار دیگر ناآرامی و آشوب در داخل شکل بگیرد، دولت آمریکا انگیزهای برای دادن امتیاز ملموس نخواهد داشت. نتیجه چنین وضعیتی، شکست اجباری مسیر دیپلماسی و باز شدن دوباره پنجره جنگ است. وقوع جنگ رمضان پس از اغتشاشات ۱۸ و ۱۹ دی، نشان داد مسائل و مناقشات داخلی پنجره ورود به جنگ ها را باز میکنند.
در این میان، سوءاستفاده از پیام اخیر رهبر انقلاب، خطایی راهبردی است. ایشان اگرچه با صراحت از داشتن «نظر دیگر» سخن گفتند، اما همزمان از دلسوزی و تلاش مسئولان امر نیز قدردانی کردند. این دو بخش را نباید از هم جدا کرد. تقطیع پیام رهبری و تبدیل آن به ابزار تسویهحساب جناحی، نه دفاع از خط رهبری است و نه نقد مسئولانه، بلکه نوعی مصادره سیاسی از یک موضع حکیمانه است. پیام رهبری، هم میدان نقد را باز میکند، هم مرز تخریب را روشن میسازد.
خطرناکتر آن جاست که هجمهها از تیم مذاکرهکننده فراتر رفته و به فرماندهان نظامی و مسئولان ارشد کشور نیز سرایت میکند. متهم کردن فرماندهان به تقابل یا تمرد از رهبری، ساختن دوقطبی «رهبری ـ فرماندهان» در حساسترین لحظه امنیتی کشور است؛ دوقطبیای که نهتنها غیرمسئولانه، بلکه نوعی خودزنی ملی است. هیچ عقل سیاسی اجازه نمیدهد در دوره تهدید خارجی، ستونهای اقتدار ملی با ادبیات بیپروا و اتهامزنی داخلی تضعیف شود.
پیام اخیر رهبر انقلاب میتوانست و همچنان میتواند یک اهرم ارزشمند برای تیم مذاکرهکننده باشد؛ ابزاری برای افزایش قدرت چانهزنی ایران، نه سوختی برای منازعه داخلی.
نباید اجازه داد فرصت ملی پس از جنگ، که با مقاومت مردم، میدان و دیپلماسی به دست آمده، به محل نزاعهای شخصی، حزبی و جناحی تبدیل شود. ایرانیان با مقاومت، درایت و عقلانیت جنگ را بردند. خطای تاریخی آن است که با تفرقه، هیجانزدگی و کفران نعمت، صلح را ببازیم.
