نبرد شب گذشته تیم ملی ایران در برابر بلژیک، فراتر از یک رقابت ورزشی، به نمادی از ایستادگی و اراده تبدیل شد.
به گزارش راویان به نقل از مهر، بازی شب گذشته تیم ملی فوتبال ایران مقابل بلژیک نه تنها صحنه دفاع جانانه بچههای ایران بود، بلکه نشانهای از مقاومت مردم ایران در مقابل سختیها را به تصویر کشید. از دقایقی پس از اتمام این مسابقه، فضای مجازی پر شد از تصاویر دفاع جانانه بچههای ایران و به ویژه علیرضا بیرانوند که دروازه تیم ملی را از گل خوردن حفظ کرد. اما جادوی این بازی، پس از سوت پایان، در فضای مجازی جان گرفت. هنر، همواره سریعترین پاسخ به رویدادهای اجتماعی است و این بار، گرافیک ورزشی، زبان گویای این حماسه شد. پیوند میان ورزش و هنر در این لحظه شکل گرفت؛ جایی که طراحان و هنرمندان، «دفاع» را از یک مفهوم فوتبالی به یک استعاره ملی تبدیل کردند.
در گرافیک ورزشی، «دفاع» یعنی ایستادگی در برابر موج، تبدیل شدن به یک دیوار نفوذناپذیر و نمایش اراده، که در این طرحهای گرافیکی به وضوح مشهود است.
دفاع جانانه ملیپوشان و درخشش بیرانوند در دروازه، موجی از واکنشهای هنری و گرافیکی را در فضای مجازی به راه انداخت که در آن، «دیوار دفاعی ایران» را به استعارهای از مقاومت مردم در برابر سختیها و حتی حماسه تنگه هرمز پیوند زدهاند. شاید جالبترین آنها، طرح صالح کاهانی هنرمند کاریکاتوریست باشد که یک طرح لگویی بود.
در دنیای فوتبال، «دفاع» اغلب به معنای یک کنش منفعلانه دیده میشود، اما در این بازی، دفاع یک «کنش فعال» بود؛ تبدیل شدن به دیواری نفوذناپذیر که هر ضربهای را با تکیه بر ایمان و پشتکار بازمیگرداند. در قلب این مقاومت، علیرضا بیرانوند ایستاده بود؛ او در لحظاتی حساس، نه فقط یک دروازهبان، بلکه نماد آخرین خط دفاعی ملتی بود که شکست را نمیپذیرد.
در آثار گرافیکی منتشر شده، ما شاهد تبدیل شدن چهره بازیکنان به صخرههای سخت و دیوارهای آهنین بودیم. جالبترین بخش این پیوند هنری، زمانی بود که نمادهای جغرافیایی و سیاسی با ورزش گره خوردند. تشبیه درخشش بیرانوند و بستن دروازه بر روی حریف به «بستن تنگه هرمز»، اوج این استعارهسازی بود؛ پیوندی میان امنیت ملی و امنیت دروازه، که نشان میدهد در ناخودآگاه جمعی ما، مفهوم «پاسداری» در هر میدانی، یک روی واحد دارد.
از کاریکاتور هنرمندانی چون هوشمندانه صالح کاهانی گرفته تا طرحهای مدرن و لگویی، همگی یک پیام واحد داشتند: «ما نفوذ ناپذیریم». این آثار گرافیکی، در واقع ترجمه بصری همان فشار و استرسی بود که بازیکنان در زمین تجربه کردند و تماشاگران در خانه.
اما در میان تمام این استعارههای قدرتمند، برخی آثار گرافیکی، لایهای از غم و پاکی را به این حماسه افزودند. در گوشهای از این طرحها، یاد و خاطره شهدای کودک میناب زنده شده بود؛ گویی طراحان میخواستند یادآور شوند که این ایستادگی و دفاع جانانه در مستطیل سبز، تنها برای یک پیروزی ورزشی نیست، بلکه ادای احترامی است به پاکی و معصومیتی که در کالبد آن کودکان شهید شد.
پیوند میان دفاع نفوذناپذیر بازیکنان و خون پاک کودکان میناب، این پیام را به مخاطب منتقل کرد که اراده ملی ایران، ریشه در دردهایی دارد که تبدیل به قدرت شدهاند و هر ضربه دفع شده در دروازه، گویی دعایی برای آرامش آن کودکان معصوم بود.
