ساعت ۶:۳۰ صبح نخستین روز هفته، میلیونها ایرانی روز خود را نه با اخبار و ترافیک، بلکه با سوت آغاز دیدار تیمهای ملی ایران و مصر در جام جهانی ۲۰۲۶ شروع کردند.
به گزارش راویان به نقل از مشرق، صبح شنبه، شبیه هیچ صبح دیگری نبود. بسیاری هنوز در مسیر محل کار بودند؛ رانندگانی که رادیوی خودرو را تا آخر بلند کرده بودند، کارمندانی که در واگنهای مترو گوشی تلفن همراه خود را مقابل دیگران گرفته بودند و مسافرانی که هر صحنه حساس مسابقه را برای اطرافیان روایت میکردند. در برخی کافهها نیز تلویزیونها از نخستین ساعات صبح روشن بود و فوتبال، محور گفتوگوهای مشتریانی شده بود که روزشان را متفاوت از همیشه آغاز کرده بودند.
در خانهها نیز حال و هوایی متفاوت جریان داشت. صدای گزارش مسابقه از پنجرههای باز به کوچهها میرسید و با هر موقعیت خطرناک ایران، سکوت صبحگاهی با فریادهای شادی یا حسرت شکسته میشد. همسایهها از پشت دیوارها و پنجرهها میفهمیدند که تیم ملی دوباره به دروازه مصر نزدیک شده است؛ صحنهای که بیشتر به شبهای حساس فوتبال شباهت داشت تا نخستین ساعات یک روز کاری.
در روزهایی که خاطره جنگ و روزهای پرالتهاب اخیر هنوز از ذهن بسیاری از مردم پاک نشده است، این مسابقه تنها یک دیدار فوتبالی نبود. بسیاری چشم به پیروزی تیم ملی دوخته بودند تا برای ساعتی هم که شده، طعم یک خبر خوب و یک شادی مشترک را تجربه کنند؛ اتفاقی که میتوانست لبخند را به چهره خانوادهها بازگرداند و حال و هوای جامعه را تغییر دهد.
هرچند نتیجه نهایی تنها یک امتیاز برای ایران به همراه داشت، اما نمایش تیم ملی، بهویژه پس از شروع نهچندان خوب مسابقه، با تحسین کارشناسان و کاربران شبکههای اجتماعی همراه شد. بسیاری از کاربران از «بدشانسی ایران» نوشتند و معتقد بودند تیم ملی با وجود ارائه نمایشی قابل قبول، میتوانست سه امتیاز این دیدار را کسب کند. رسانهها و کنفدراسیون فوتبال آسیا نیز از عملکرد قابل قبول ایران و زنده ماندن شانس صعود به مرحله حذفی سخن گفتند.
اکنون تیم ملی باید منتظر نتایج دیگر دیدارهای گروه و مشخص شدن سرنوشت صعودش بماند. اما فارغ از نتیجه، این مسابقه تصویری ماندگار از یک صبح متفاوت را ثبت کرد؛ صبحی که خورشید بر آسمان شهرها طلوع کرده بود، اما نگاه میلیونها ایرانی پیش از هر چیز به صفحه تلویزیونها، گوشیهای تلفن همراه و رادیوها دوخته شده بود؛ صبحی که فوتبال برای دقایقی، مردم را با امیدی مشترک کنار هم نشاند.
امیرحسین موحدیان
