فرهاد قائمیان بازیگر سینما، تلویزیون و تئاتر هم زمان با فرا رسیدن عیدسعید غدیرخم دلنوشتهای را منتشر کرد.
به گزارش راویان به نقل از مهر، فرهاد قائمیان بازیگر سینما، تلویزیون و تئاتر که در ایام جنگ تحمیلی رمضان نیز حضور فعالی در پویش های مردمی و ملی – میهنی داشت، هم زمان با فرا رسیدن عید سعید غدیرخم و برگزاری «مهمونی کیلومتری غدیر» دلنوشتهای را به نگارش درآورده و آن را به صورت اختصاصی در اختیار خبرگزاری مهر قرار داده است.
در متن منتشر شده از سوی فرهاد قائمیان آمده است:
«سال هاست به لطف پروردگار مهربانم هم نفس سینما و تلویزیون و تئاتر هستم. سال هاست که هر زمان از خواب بیدار می شوم، نمی دانم چه حکمتی است که قبل از هر کلام و هر یادی، نام نامی مولا را بر زبانم جاری می کنم و با یک «یاعلی» می روم به سمت آن چه روز و روزگار در آن روز برایم مقدر کرده است.
اصلا هر وقت و هر زمان «یاعلی» می گویم باور دارم همین یک کلمه «برکت» می آورد و حقیقتی را فریاد میزند که گویی یک نمایشنامه یا فیلمنامه ای کامل برای عرض ارادت به پیشگاه قهرمانی است که قهر ندارد؛ سراسر عشق است و ماندگاری و بودن، آن هم در زمانی که نبودن ها در خیلی اوقات جایشان را به بودن ها داده است.
انگار سهم من از نام نامی «علی(ع)» و واقعه «غدیر» که به باور من روایت و فلسفه اش آینه ای تمام نما برای روزگاری است که در آن زیست می کنیم، بودن در یک نقش بی پایان است. آن هم در صحنه نمایش روزگاری که جهانش پر از خطر است و خطا، اما خاطرم با یاد و نام او خطری ندارد. انگار با زبان بی زبانی به من می فهماند پای آن چه از آموزه های غدیر خواندم و برایش ماندم همچنان بایستم و در میدانی باشم که قهرمانش «علی» و اتکایش «ولی» است.
میدانی به نام «ایران» که مردمانش، سربازانش و قهرمانانش اکنون مانند کوه در برابر دشمنان پرطمع این سرزمین ایستاده اند، قصه ها و غصه های جنگ رمضان و پرپر شدن فرشته های مظلوم میناب را دیده اند اما نام نامی یک قهرمان به نام «علی»، آموزه هایش و آنچه از غدیر در توصیف او سینه به سینه شنیده و خوانده و نگهبانش بوده اند، نشان داد در اوج بحران و مخاطرات، ارادتمندانی سرشار از صبر، حقیقت و غیرت هستند. مسیری ارزشمند و متبرک که باید به احترامشان ایستاد و در این روزهای گرانقدر، قدردان مردمانی بود که به معنای مطلق کلمه فلسفه غدیر را عینیت بخشیدند.
اما در میان این قدردانی که ابدی است، برای خودم پرسشی را مطرح می کنم. اینکه من یا ما که به اعتبار چنین مردم نازنین و شایسته ای به جایی رسیدیم و خدا کند «غرور» آن را زشت و بدترکیب نکند، به سهم خودمان و اعتباری که گرفتیم، چه قدر در بازنمایی معرفت و مرام واقعه و جوهره غدیر «بدون شعار» کاری انجام دادیم. اصلا آیا کاری غیر از پیام تبریک ها و متن های آنچنانی که فقط برای بودن های ویترینی نوشته و کنار هم چیده شده اند، به بازنمایی آن چه پیامبر مهربانی ها در واقعه غدیر فارغ از شمشیر و پهلوانی مولایمان برعلیه ظالمان به تبیین آن کوشش داشته اند، به عمق ماجرا و سیره مولایمان پرداخته ایم؟
به خودم پاسخ می دهم: نه؛ ولی ای کاش روزی روزگاری حداقل پیش خودم شرمنده نباشم که سعیام را کردم تا نسبت به آنچه از غدیر آموختم نه یک قدیس دست نیافتنی باشم و نه پیام آور خشم و جنگ به نام «دین»؛ من از غدیر آموختم و باز هم می آموزم تا تمام تلاشم را برای «صداقت»، برای آن چه «عدالت» می نامیم در زیست و زندگی ام جاری و ساری کنم. مسیری که خدای من می داند برای آن از هیچ کوششی دریغ نکرده و نخواهم کرد؛ و شاید این یکی از بزرگ ترین آرزوهای من باشد که فارغ از این نقش واقعی که با خودم در تحقق آن عهد بسته ام، در پیشه بازیگری و به واسطه نقش آفرینی هایی که داشتم شاهد یک لبخند تایید از نگاه مولایم علی باشم.
مسیر وفاداری به «میثاق غدیر» در روزگار پرفراز و نشیب، در روزگار تلخی ها و شیرینی ها، در روزگار سختی ها و گرفتاری های عجیب و غریبش می تواند راه پرخطر و سختی به نظر آید اما وقتی دغدغه اصلی «صداقت» باشد، وقتی از عمق دل به مولا و غدیر معرفت داشته باشی، پس شاید بتوان از پس سختی ها به دستاوردهایی رسید که می توانند روشنی بخش این روزهای پرمشقت و گلایه مان باشد.
امروز، در این عید بزرگ، از اعماق دل دعا میکنم که هنر این سرزمین به ویژه در سینما، تئاتر و تلویزیون سطح سرگرمی صرف فراتر رفته و بتواند «پیام غدیر» را به زبان درام و بازیگری حرفهای، برای نسل امروز که تشنه مفاهیم عمیق اما راستین است، بازگو کند. دلم میخواهد روزی ببینم تماشاگر پس از دیدن اثری که منِ بازیگر در آن حضور داشتم به خود بگوید: «آدم میتواند مثل علی (ع) زیست کند، حتی در این روزگار».
و باشد که این عید، برای هنرمندان این مرزوبوم، روز تجدید میثاق با «صداقت»، «عدالت» و «وفاداری» باشد؛ اصلا شاید یکی دیگر از راههای ترویج فرهنگ ناب و بی پایان غدیر، مهمان کردن آدم های روزگارمان با یک لبخند صادقانه است که ایفاگر یک نقش بزرگ در یک عید سعید باشد.»
